جستجوی حقیقت

او در این مورد موافق نیستند. و دربارة کتاب «سلیم» فرموده: «فی الطریق ابراهیم بن عمر الصنعانی و أبان بن أبی عیاش، طعن فیهما ابن الغضائری و ضعفهما و لاوجه للتوقف فی الفاسد بل فی الکتاب، لضعف سنده علی ما رأیت و علی التنزل کان ینبغی ان یقال و رد الفاسد منه و التوقف فی غیره» : در طریق روایت آن ابراهیم بن عمر صنعانی و ابان بن ابی عیاش قرار دارند که ابن الغضائری در آن دو طعن زده و آنها را ضعیف دانسته، به نظر من به جهت سند این کتاب، توقف در مطالب باطل این کتاب دلیلی ندارد و اگر بخواهیم تنازل کنیم بهتر است گفته شود که باید مطالب باطل کتاب را رد نمود و در دیگر مطالب آن توقف کرد.

بنا به تصریح علمای رجال کتاب سلیم بن قیس را تنها «ابان بن ابی عیاش» از سلیم بن قیس نقل کرده و اینک ابان بن ابی عیاش را از کتب رجال معرفی می ‌کنیم :

1-       در مجمع الرجال (ص 16 چنین آمده است : «(غض) ابان بن ابی عیاش ضعیف لا یلتفت الیه و ینسب اصحابنا وضع کتاب سلیم بن قیس الیه»  یعنی: ابان بن ابی عیاش ضعیف بوده و مورد اعتنا نیست و اصحاب ما جعل کتاب سلیم بن قیس را به او نسبت می ‌دهند.

2-       در «اتقان الرجال» طه نجف (ص 254) او را در ردیف ضعفاء آورده است.

3-       در «نقد الرجال» تفرشی (ص 4) آمده است که : «ابان بن عیاش تابعی ضعیف لا یلتفت الیه و نسب وضع کتاب سلیم بن قیس الیه» ابان بن عیاش تابعی، ضعیف است و به او اعتناء نمی‌ شود و جعل کتاب سلیم بن قیس به او نسبت داده می ‌شود.

4-       رجال ابن داوود (ص 414) نیز او را به همین ضعف نکوهیده است.

از این کلمات معلوم می ‌شود کتاب سلیم را او جعل کرده است.[1]

اگر بنا باشد از کتابهائی چون کتاب سلیم و «احتجاج» و امثال آن مانند «ارشاد القلوب» دیلمی و «غایه المرام» بحرانی و صدها از این قبیل که حتما و وجدانا دروغ در آنها بسیار و آثار جعل و وضع از آنها پدیدار است، دست بر دارند در آن صورت برای این قبیل مطالب چیزی در دست ندارند، آری، این ‌ها است حجت قاطعة این تفرقه ‌اندازان بین مسلمانان. اینک که سخن از «ارشاد القلوب» رفت خوب است در خصوص سقیفه نیز از این کتاب نقل کنیم، خلاصة داستان این است که امیر المؤمنین در احتجاج خود با ابوبکر در مسألة خلافت، کار را به آنجا کشانید که ابوبکر را به مسجد قبا برده و در آنجا رسول خدا را به او نشان داده! که آن حضرت، ابوبکر را مورد عتاب قرار داده و به او فرمود که خلافت را به علی -عليه السلام- واگذارد، ابوبکر که از کردار خود یعنی قبول خلافت پشیمان شده بود و در صدد بر آمد که به مسجد الرسول رفته بر منبر بر آید و خود را از خلافت خلع کرده و آن را به علی -عليه السلام- واگذارد، اما عمر چون این مطلب را فهمید برای دفع الوقت و مانع شدن از این عمل، ابوبکر را به بهانة وضو گرفتن به خانه برد و ابوبکر در روز ماه رمضان به شرب خمر مشغول شد و اشعاری کفرآمیز سرود[2]!!! سپس داستان جنگ «اشجع بن مزاحم ثقفی» را که طرفدار ابوبکر بود با امیر المؤمنین به کیفیتی شرح می‌ دهد که حتی هیچ دیوانه ‌ای نمی‌ تواند آن را باور کند زیرا امیر المؤمنین در این داستان برای حیازت قریة خود که در خارج مدینه بود می ‌رود و با «اشجع» روبرو می ‌شود و چون جنگ شروع می ‌شود و آثار شکست در اشجع دیده می ‌شود ابوبکر گروهی را برای جنگ با امیر المؤمنین به کمک اشجع می‌ فرستد و مع هذا امیر المؤمنین بر او غلبه کرده و او را اسیر گرفته و چنین و چنان می ‌کند که انسان از خواندن این افسانه ‌ها خجالت می ‌کشد آری با این قبیل افسانه ‌ها و موهومات خلافت منصوصة علی یا بگو بی پایگی اسلام را می‌ خواهد ثابت کند هر چند ندانند که چه می ‌کنند!

 

 

 

 

 

نتيجة آنچه گذشت

 

از مطالبی که تا اینجا گفته شد و مراتبی که گذشت، برای جویندگان حق و طالبان حقیقت این نتیجه محقق و مسلم شد که:

1-    مسألة امامت که در این امت تا آن اندازه گسترش یافته که بیش از هر موضوعی دربارة آن سخن ها گفته و تألیفات و تصنیفاتی کرده ‌اند که سر به هزاران می ‌زند، هر گاه در نظر شارع اسلام امری مهم و لازم بود یعنی اگر نظر به فرد یا افراد خاصی داشت، عقل و وجدان حکم می ‌کرد که آیاتی در این باره از جانب پروردگار عالم نزول یافته و در پناه حفظ الهی محفوظ ماند تا أمت از آن جهت در ضلالت و گمراهی نیفتند.

2-    از نظر عقل، تعیین امام معین و معلومی برای شریعتی که ابدی است و تا انقراض عالم باید باقی بماند، امری نامناسب و نامعقول است بلکه در حقیقت ناقض ابدیت دین است زیرا چگونه می ‌توان فرد یا افرادی معدود را برای شریعتی که از حیث مدت نامحدود است به امامت تعیین کرد؟ و خود این عمل دلیل بر آن است که شریعت مذکور، مدتش معدود و مهلتش محدود است.

3-    تعیین امام یا خلیفة معین در شریعت ابدی دائرة تکلیف مؤمنین و میدان عمل و رشد آنان را تنگ کرده و از آزادی عمل و اختیاری که مقصود آخرین نبوت است محروم می ‌دارد چنانکه قبلا نیز بدان اشاره رفت که این امر بر خلاف حکمت اختیار وافتتان است که اساس شرایع الهی بر آن است.

4-    ائمة اثنی عشر که امامیه قائل به عصمت و امامت ایشان‌ اند به تصدیق تاریخ هر کدام اعمالی مخصوص داشته‌ اند که با عمل امام دیگر آشکارا مخالف بود[3] و علما نتوانسته‌اند آن اعمال را با یکدیگر وفق دهند، مانند صلح امام حسن ؛ و جنگ امام حسین ؛ و سکوت و اعتزال ائمة دیگر، ناچار به احادیثی دستاویز گشته‌اند که هر یک از امامان دوازده ‌گانه نامة مخصوص و کتاب خاصی از جانب خدا داشته ‌اند و مأمور بودند طبق مندرجات آن کتاب رفتار نمایند یعنی آنان خود وظائف خاصی داشتند و تابع کتاب و سنتی مخصوص بودند!! حال اگر رفتار آنان با قرآن مجید – که عدم حکم به متقضای آن مایة کفر و ظلم و فسق است و در این مورد هیچ کس استثناء نشده[4] یا با سنت متواترة رسول خدا تطبیق نشود، و کسی را جای اعتراض نیست، زیرا آنان به گفتة اینان خود کتابی مخصوص دارند غیر کتاب و سنت معروف بین مسلمین!!

هر گاه چنین اصلی را بپذیریم وقوع هر امری و عملی که بر خلاف حکم روشن قرآن باشد از ائمه انتظار می ‌رود و تعیین افرادی با چنین اختیاراتی برای امامت، کشیدن قلم نسخ بر احکام قرآن است و این مدعی با هیچ میزانی صحیح نیست و باطلی است که با کفر فاصلة چندانی ندارد.

5-     مسألة امامت هر گاه بدین اهمیت بود که اینان مدعی‌ اند می باید رسول خدا ع آن را به طور صریح و روشن در ملأ عام هر صبح و شام ابلاغ و اعلان نماید نه اینکه آن را با حدیثی چون حدیث غدیر بیان فرماید که حتی نزدیکان و ارادتمندان علی ؛ هم نتوانند از آن معنی امامت و خلافت را درک کنند و چنانکه گذشت ابو الهیثم بن التیهان که از طرفداران امیر المؤمنین ؛ بود و نیز دوستانش دقیقا منظور پیامبر ع را در نیافتند و کسانی را فرستادند تا مقصود واقعی آن حضرت را بپرسند، گر چه چنانکه  قبلاً گفتیم ممکن است این قصه از بیخ و بن دروغ باشد، ولی بی ‌تردید این شبهه بجاست که از جملة «من کنت مولاه فهذا علی مولاه» که در غدیر خم بیان شده نمی‌ توان معنای امامت امت و خلافت بلافصل رسول الله ع را به طور واضح دریافت و با اندک دقت و انصاف می ‌توان دریافت که این قصه را نیز برای رفع همین اشکال پرداخته اند.

همچنین با حدیث «طیر مشوی» و «مؤاخاه» و «منزلت» و «اعطاء لواء» و امثال آنها نیز نمی ‌توان مطیع محض فردی شد و او را همچون پیامبر، از جانب خداوند امام مفترض الطاعه بی ‌چون و چرا دانست. صرف نظر از روایات جعلی، از هیچ یک از احادیث صحیحی که در فضائل علی ؛ در کتب فریقین آمده نیز نمی‌ توان خلافت الهی و بلافصل آن حضرت را استنباط نمود و احادیث مذکور جز فضل بزرگواری آن حضرت را برای زعامت – که منکر ندارد – نمی ‌رسانند و هرگز جنبة نص ندارند.

6-    احادیثی چون حدیث غدیر که درصدر احادیثی است که در امامت منصوصة حضرت علی ؛ بدان استناد می ‌شود، در نظر اصحاب رسول خدا ع به قدری از این مطلب دور بوده که کسی نمی‌توانست از آن به امامت منصوصه استناد و از آن در این مقصود استفاده کند، چنانکه استناد و استفاده نشد، اما در مقابل حدیث «الأئمه من قریش» که شاید کمتر کسی آن را شنیده بود، انصار با تمام جدیت و اهتمامی که به احراز خلافت داشتند، سست شده و عقب نشستند و برای حفظ دیانت و عدم مخالفت با فرمودة پیامبر ع ، قانع و متقاعد شدند، پس چرا از نص و خبری که دال بر امامت علی ؛ است، صرف نظر کنند؟ با توجه به اینکه چنانکه بارها گفتیم علی ؛ از حامیان انصار بود. چگونه ممکن است نسبت به حدیث غدیر که شمار کثیری از مردم با گوش ‌های خود شنیده بودند، بی ‌اعتنایی و جفا کنند؟

آری حدیث غدیر با تمام اهمیتش – که کسی منکر آن نیست – به قدر «حدیث عمار» که پیغمبر خدا دربارة او فرمود : «عمار مع الحق، تقتله الفئة الباغية»  عمار با حق است، او را گروهی باغی می‌ کشند مورد استناد و عمل اصحاب حتی پیروان و طرفداران علی ؛ قرار نگرفت، زیرا می ‌بینیم این حدیث که شاید پیغمبر خدا ع  بیش از یک بار نفرموده باشد، آن چنان در نظر مسلمانان، بزرگ و مهم بود که پس از شهادت عمار در صفین به دست سپاه معاویه و تشویش و اضطراب و غوغایی شدید در بین صفوف طرفین (اصحاب علی ؛ و سپاه معاویه) افتاد که نزدیک بود بسیاری از لشکریان معاویه او را واگذارند و دست از جنگ بکشند و در میان اصحاب امیر المؤمنین نیز گروهی تا زمان شهادت عمار در تردید و حیرت بودند که حق با کدام طرف است و همین که عمار شهید شد بسیاری با کمال میل و رغبت روی به جنگ آوردند تا شهید شدند از جمله چنانکه پیش از این گفتیم «خزیمه بن ثابت» و «ابوالهیثم التیهان» که تا قبل از شهادت «عمار یاسر» تن به جنگ ندادند، اما بعدا با کمال شهامت و فداکاری به یاری علی -عليه السلام- اقدام کرده و در این راه شهادت را به جان خریدند[5]، پس اگر حدیث غدیر یا احادیث دیگر در نظر آنان دلالت بر منصوصیت علی -عليه السلام- به امامت از جانب خدا می ‌داشت، هرگز اصحاب رسول الله -صلى الله عليه وسلم- از آن عدول و اعراض نمی کردند و یا لاأقل خود آن حضرت و دوستداران و طرفدارانش، خصوصا انصار با جدیت تمام به آن استشهاد می‌ کرد. البته لازم است ذکر کنیم خطبة «غدیریه» که در کتاب «احتجاج» مذکور است و در آن رسول خدا -صلى الله عليه وسلم- با صراحت امامت و خلافت علی -عليه السلام- را بیان می‌ کند، کذب واضح فاضح بر رسول خداست، علاوه بر اینکه در کتب معتبر به هیچ ‌وجه ذکری از آن نیست[6]، سند آن نیز چنین است :

در «احتجاج» طبرسی پس از آنکه مشایخ اجازة خود را با کلمة «حدثنی» می ‌آورد، می نویسد: قال حدثنا «محمد بن موسی الهمدانی» قال حدثنا «محمد بن خالد الطیالسی» قال حدثنی «سیف به عمیره» و «صالح بن عقبه» جمیعا عن «قیس بن سمعان» عن «علقمه بن محمد الحضرمی» عن ابی جعفر محمد بن علی -عليه السلام-.

اینک شرح حال فضاحت مالامال «محمد بن موسی الهمدانی» :

الف – در کتاب تنقیح المقال (ج 3 ص 194)، ممقانی ضمن شرح حال او می ‌نویسد که وی کتابی به نام «زید النرسی» وضع نموده و احادیث بسیاری در آن جعل کرده است.

ب – در نقد الرجال تفرشی (ص 336) می ‌نویسد: «محمد بن موسی الهمدانی ضعّفه القمیون بالغلوّ و کان ابن الولید یقول: انه کان یضع الحدیث. (غض) ضعیف یروی عن الضعفاء»: قمی ‌ها موسی الهمدانی را به سبب غلو ضعیف می‌ شمارند. و ابن الولید (استاد صدوق) می‌ گوید که او حدیث جعل می‌ کرده است و غضایری می ‌گوید: او از ضعفاء نقل می‌ کند.

ج – علامة شوشتری در قاموس الرجال (ج 8 ص 409) پس از شرح حال او می ‌نویسد: «فضعفه اتفاقی قال به ابن الولید وابن بابویه وابن نوح و فهرست الطوسی والنجاشی وابن الغضائری»: ضعف او مورد اتفاق است و ابن الولید و ابن بابویه و ابن نوح طوسی و نجاشی و ابن الغضائری او را ضعیف می‌ دانند.

د – ابن داوود در رجال خود (ص 512) او را در قسم دوم که مخصوص مجروحین و مجهولین است آورده و او را به وضع حدیث و غلو مذمت کرده است.

ه‍ - در مجمع الرجال و الرواه (ج 6 ص 57) آمده است: (غض) «محمد ابن موسی الهمدانی ضعیف یروی عن الضعفاء» : محمد بن موسی الهمدانی ضعیف است و از ضعفاء روایت می‌ کند.

و – در رجال نجاشی (ص 60) آمده است: محمد بن موسی الهمدانی ضعفه القمیون بالغلوّ و کان ابن الولید یقول: انه کان یضع الحدیث» : قمی ‌ها موسی الهمدانی را به سبب غلوّ ضعیف دانسته و ابن الولید می‌گوید که او حدیث جعل می ‌کرده است.

ز – اتقان المقال شیخ طه نجف (ص 261) نیز او را در ردیف ضعیفان و غلوکنندگان آورده است. میرزا محمد استرآبادی در منهج المقال (ص 327) نیز او را غالی و واضع حدیث می‌ شمارد و می ‌گوید: شیخ صدوق نیز او را تضعیف کرده است. در «جامع الرواه» اردبیلی (ج 2 ص 205) نیز وی ضعیف معرفی شده است.

این محمد بن موسی الهمدانی از محمد بن خالد الطیاسی و او را سیف بن عمیره و صالح بن عقبه روایت می ‌کند.

اما سیف بن عمیره:

الف – رجال ممقانی (ج 2 ص 79) به نقل از شهید ثانی تضعیف او را نقل می‌ کند و می‌ نویسد: «ومن موضع من کشف الرموز انه مظنون و عن موضع آخر انه مطعون فیه وملعون» : او در بخشی از کتاب کشف الرموز مظنون و در بخشی دیگر مطعون و ملعون است.

ب – اتقان المقال شیخ طه نجف (299) او را در ردیف ضعفاء آورده است.

اما صالح بن عقبه

الف – در خلاصة حلی (ص 230) در قسم دوم که مخصوص حال ضعفاء است می ‌نویسد: «صالح بن عقبة بن قیس بن سمعان روی عن أبي عبدالله کذاب غال لا یلتفت الیه» : صالح بن عقبه از امام صادق روایت کرده و بسیار دروغگو و اهل غلو است که به او اعتناء نمی ‌شود.

ب – رجال ابن داوود (ص/462) او را در قسم مجروحین و مجهولین آورده و می ‌نویسد: «لیس حدیثه بشئ کذاب غال کثیر المناکیر» : حدیثش ارزشی ندارد، کذاب و اهل غلو و بدیهای بسیار دارد.

وضع او در سایر کتب رجال نیز گفته ‌اند: «غال کذاب لا یلتفت إلیه» : غلو ‌کننده‌ های دروغگوست که قابل اعتنا نیست.[7]

بدین ترتیب تردید نیست که خطبة غدیریه، کذب بر خدا و رسول است.

بنابراین همچنانکه بارها گفته ‌ایم اگر علی ؛ به عنوان خلیفه و امام منصوص خدا و رسول بود، دلیلی نداشت اصحاب رسول خدا که ممدوح قرآن ‌اند، برای رضایت ابوبکر که تمام اموال خود را در زمان حیات پیامبر ع در راه خدمت به اسلام، بذل کرده بود و در آن زمان نه ثروتی و نه سپاهی تحت فرماندهی داشت، به تصریح خدا و رسول پشت پا زده و او را بر حضرت علی ؛ که هم خویشاوندان زیاد داشت و هم از حیث وسائل مادی لاأقل از ابو‌بکر کمتر نبود، مقدم دارند و خلافت منصوصة آن بزرگوار را به دیگری واگذار کنند. خصوصا انصار که هم در وطن خویش بودند و هم اکثریت قاطع داشتند و هم طرفدار علی ؛ بودند، سکوت نمی‌ کردند.

قسم به خداوند بزرگ که این تهمتی بزرگ و خیانتی عظیم است که می‌ گویند اصحاب رسول خدا نص بر علی ؛ را نادیده گرفتند. این سخن فقط دشمنان اسلام را شاد می ‌کند.

7- از حدیث غدیر و سایر احادیثی که آنها را دلیل بر منصوصیت علی -عليه السلام- برای خلافت گرفته ‌اند، حدأقل تا نیم قرن پس از پیامبر، چنین استفاده ‌ای نشده و شما هیچ حدیث صحیحی نمی ‌یابید که حتی خود امیر المؤمنین علی ؛ به آن حدیث برای منصوصیت خود استناد کرده باشد و هیچ یک از فرزندان آن حضرت نیز در این نیم قرن بدان استناد نکرده‌ اند، پس اگر در این باره از جانب خدا و رسول به طور صریح و روشن نصی موجود بود قطعا اصحاب رسول و شیعیان علی و لاأقل خود آن جناب بدان استناد می نمودند و حال اینکه در تمام احتجاجات آن جناب که فریقین (اهل سنت و شیعیان) در کتب معتبر خود آورده ‌اند ابدا چنین ادعائی نشده و بعد از قرن اول است که مذاهب گوناگون چون مذهب کیسانیه و مرجئه و خطابیه و ناووسیه و راوندیه را دست سیاست به وجود آورد، آنگاه این قبیل احادیث که اکثر آن موضوعات و مجعولات است مورد استناد قرار گرفته است.

8- مطالعة دقیق و بدون تعصب در تواریخ معتبر اسلامی می‌ رساند که در آن زمان، تکیه‌ گاه کسانی که خود را لائق و وارث خلافت می ‌دانستند، مسألة قرابت و وراثت و برخی رقابت ‌های قبیله‌ ای و گروهی نیز بود. عجیب ‌تر اینکه اغلب احادیث شیعه نیز مسألة خلافت را از منظر قرابت می ‌نگرد و اصرار بسیار دارد که امام امت باید از اولاد حضرت فاطمة زهرا ؛ باشد و غیر او غاصب و گمراه ‌اند!!

با اینکه با کمترین اطلاعی از معارف دین می‌ توان دریافت که در اسلام قرابت و قومیت و تعصب قبیله‌ ای، معتبر و مورد تأیید نیست، ولی این نگرش چنان بر افکار غلبه دارد که حتی برخی از کلمات درباره امیر المؤمنین ؛  نیز با همین نظر تأویل شده است!!

از جمله نقل شده که آن حضرت پس از انتخاب ابوبکر فرمود:

و نیز در «اثبات الوصیه» مسعودی و در «بحار الأنوار»[8] چنین آمده است : «اتصل الخبر بأمیر المؤمنین بعد فراغه من غسل رسول الله وتحنیطه وتکفینه وتجهیزه ودفنه بعد الصلاه علیه مع من حضر من بنی‌هاشم وقوم من صحابته مثل سلمان وأبی ‌ذر ومقداد وعمار وحذیفه وأبی بن کعب وجماعه نحو أربعین رجلا فقام خطیبا فحمدالله وأثنی علیه ثم قال: إن کانت الامامه فی قریش، فأنا أحق قریش بها وأن لا تکون فی قریش فالأنصار علی دعواهم» و حضرت علی؛ از کفن و دفن او فارغ شد، خبر [بیعت در سقیفة بنی ساعده] به آن حضرت رسید و بعد از آنکه بر پیکر رسول خدا نماز خواند آنگاه در مقابل یاران خود چون سلمان و ابوذر و مقداد و عمار و حذیفه و ابی بن کعب و جماعتی که حدود چهل تن بودند برپا خاست و خطبه خواند و خدا را حمد و ثنا گفت، آنگاه فرمود، اگر امامت در قریش باشد، پس من از همة قریش سزاوارترم و اگر در قریش نباشد ادعای انصار بجاست یعنی جایز نیست آنان نیز به جهت نصرت اسلام، برای احراز خلافت تلاش کنند سپس آن حضرت از مردم کناره گرفت و به خانه رفت ⁽[9]⁾.

 

 

اهل بيت و ذرية رسول الله ادعای نص نکرده ‌اند

 

9- در میان خاندان رسول خدا و عمو زادگان وی آنان که اهل فضل و تقوی بودند هرگز چنین ادعائی نشده که علی عليه السلام از طرف خدا و رسول برای امامت بر امت نصب شده است چنانکه قبلا گفتة حسن مثنی بن الحسن المجتبی -عليه السلام- را آوردیم که فرمود: «لوکان النبی أراد خلافته لقال ایها الناس هذا ولی امری والقائم علیکم بعدی فاسمعوا وأطیعوا»  ترجمه: اگر پیامبر تفهیم خلافت او را می ‌خواست می ‌فرمود: ایها الناس! این پس از من ولی امر و سرپرست شماست بشنوید و اطاعت کنید. آنگاه جناب حسن بن حسن المجتبی -عليه السلام- اضافه کرد: «أقسم بالله سبحانه أن الله تعالی لو آثر علیا لأجل هذا الأمر ولم یقدم علی –کرم الله وجهه– لکان أعظم الناس خطاء» ترجمه: به خداوند سبحان سوگند، اگر خداوند علی را برای این امر بر دیگران ترجیح داده و علی کرم الله وجهه او خود پیش نیامده، خطا و جرمش از دیگران بزرگتر بود. و چنانکه در حدیث اثبات الوصیه بود امیر المؤمنین همین که شنید مردم با ابو‌بکر به استناد حدیث «الأئمة من قریش» بیعت کرده ‌اند، فرمود: «إن تکن الامامه فی قریش فأنا أحق قریش بها وإن لم تکن في قریش فالانصار علی دعواهم» ترجمه: اگر امامت در قریش است پس من از دیگران به آن سزاوارترم و اگر در قریش نیست، ادعای انصار بجاست و بدون هیچ گونه سخن و احتجاجی به منصوصیت خود از مردم کناره گرفت. آیا منصوص از جانب خدا و رسول وظیفه ‌اش همین است که بدون هیچ ادعائی و مطالبه ‌ای برود و در خانه بنشیند؟ و چنانکه از روایت قیس بن عباد آوردیم که آن حضرت فرمود: «والذی فلق الحبه وبرا النسمه لو عهد الی رسول الله عهدا لجادلت علیه ولم اترک ابن ابی – قحافه یرقی درجه واحده من منبره» : قسم به کسی که دانه را شکافت و جهانیان را آفرید، اگر رسول خدا دربارة خلافت با من عهدی کرده بود، با چابکی بر آن می شتافتم و نمی گذاشتم پسر ابی قحافه به پله‌ ای از منبر پیغمبر بر آید و در رجال کشی[10] داستان مذاکرة زید بن علی بن الحسین -عليه السلام- با «مؤمن الطاق» معلوم می‌ دارد که در خاندان رسول خدا از مسألة امامت منصوصه خبری نبوده است : «ان مؤمن الطاق قیل له: ماجری بینک و بین زید بن علی فی محضر أبی عبدالله قال: قال زید بن علی: یا محمد بن علی بلغنی انک تزعم ان فی آل محمد اماما مفترض الطاعه قال: قلت: نعم وکان أبوک علی بن الحسین أحدهم قال: وکیف وقد کان یؤتی بلقمه وهی حاره فیبردها بیده ثم یلقمنیها افتری یشفق علی من حر اللقمه ولا یشفق علی من حر النار»  ترجمه: به ابی جعفر احوال مؤمن الطاق گفتند که جریان گفتگوی تو با زید بن علی بن الحسین در حضور حضرت صادق چه بود؟ مؤمن الطاق گفت: زید بن علی به من گفت: ای محمد بن علی! به من چنین رسیده که تو می ‌پنداری در میان آل محمد صلى الله عليه وسلم امامی مفترض الطاعه بوده است؟ گفتم: آری و پدر تو علی بن الحسین یکی از ایشان است! زید گفت: چگونه ممکن است در حالی که پدرم لقمه‌ ای که داغ بود با دست مبارک خود سرد می‌کرد آنگاه در دهانم می‌ گذاشت آیا تو چنین می ‌پنداری که او از حرارت لقمه بر من دل‌ سوزی می ‌کرد اما از حرارت آتش جهنم دلسوزی نمی ‌کرد؟[11]

در تفسیر فرات بن ابراهیم[12] می ‌نویسد: احمد بن قاسم مٌعنعنا(که نوعی روایت حدیث است) از ابو خالد واسطی روایت می ‌کند که ابوهاشم الرمانی که نام او قاسم بن کثیر است به زید بن علی بن الحسین عليه السلام عرض کرد یا ابا الحسین پدرم و مادرم فدایت آیا علی [همچون رسول خدا][13] مفترض الطاعه بود؟ زید چون نام رسول خدا را شنید به رقت آمد و برسر خود زد آنگاه سر خود را بلند کرده فرمود: «ای ابوهاشم رسول خدا پیغمبر مرسل بود و هیچ کس از خلائق در هیچ چیز به منزلت او نیست، ما فرزندان حسن و حسن پس از ایشان ذریة رسول خدا هستیم به خدا سوگند که هیچ یک از ما ادعای منزلت آن دو را از جانب خدا و رسول نکردیم و نه رسول خدا دربارة ما گفته است آنچه را دربارة علی و حسن و حسین عليه السلام گفته است جز اینکه ما ذریة رسول خداییم و مودت و دوستی و یاری کردن ما بر هر مسلمانی سزاوار و لازم است، به خدا سوگند که هیچ یک از ما چه از فرزندان حسن و چه از فرزندان حسین ادعا نکرده ‌ایم که در میان ما امام مفترض الطاعه ‌ای بر خود ما و یا بر جمیع مسلمانان وجود دارد! به خدا سوگند که پدرم علی بن الحسین در طول مدتی که من با او بودم چنین ادعائی نکرد تا خدا روح او را به سوی خود قبض نمود و محمد بن علی (امام باقر) در طول مدتی که من با او بودم چنین ادعائی نکرد تا خدا او را قبض نمود تا کسی نتواند چنین مقامی را از برادرم پس از او ادعا کند، نه به خدا، ولیکن شما گروهی هستید که دروغ می‌ گویید, ای ابو هاشم امامی که از میان ما اطاعتش فرض بر ما و بر جمیع مسلمانان است آن کسی است که با شمشیر خود قیام کند و مردم را به کتاب خدا و سنت رسول دعوت نماید و برای این مقصود تسلط یافته، احکام آن را اجرا کند و اما آنکه بر فراش خود تکیه زده و محکوم دیگران بوده و احکام ستمگران بر او جاری باشد آیا می ‌شود چنین کسی امام مفترض الطاعه بر ما و بر جمیع مسلمانان باشد؟! ای ابو هاشم ما چنین امامی را نمی ‌شناسیم!» (با کمی اختصار)[14]

بیان متین و برهان مبین همین سخن است که جناب زید بن علی بن الحسین -عليه السلام- در این باره فرموده. فقط با این منطق است که می ‌توان بر تمام مشکلات دینی توفیق یافت و آب رفته را به جوی باز آورد و نفاق را به اتفاق تبدیل نمود نه با بدگوئی به اصحاب رسول و یا خلفاء و یا بدگوئی به فرق اسلامی.

من تصور نمی ‌کنم در میان جامعة مسلمین کسی که غرض و مرض را یک طرف گذاشته و در صدد نجات خود از عقبات روز رستاخیز باشد از این منطق سرپیچی کند. چه کسی از مسلمین می ‌تواند با آن همه احادیثی که از طرف رسول خدا در مدت حیات آن حضرت، در مناقب علی -عليه السلام- صدور یافته است منکر فضائل آشکار علی -عليه السلام- در راه پیشرفت و عظمت اسلام و مجاهدت آن بزرگوار را منکر شود؟ در حالی که در هیچ مرحله ‌ای از مراحل پیدایش و رشد نهضت اسلامی نیست که نقش مؤثر علی در آن نباشد، حیات سراسر افتخار و اعجاب ‌انگیز علی -عليه السلام- مشحون از درخشش اعمال و نور افشانی رفتار عالی و حیرت ‌انگیز آن حضرت است، رسول خدا صلى الله عليه وسلم گاه و بیگاه حضرتش را به عنوان نمونه و مظهر فضل و فلاح معرفی کرده و جنابش را شایستة دانسته، معنی آن این نیست که آن بزرگوار به نص صریح و فرمان محکم الهی برای خلافت پس از رسول خدا و فرزندان معدودش تا صبح قیامت برای قیادت و زمامداری امت تعیین گردیده ‌اند که اگر مردم در امر حکومت و سیاست به دیگری رجوع کردند و او را برای زعامت سیاسی خود شایسته دانستند و تا زمانی که او را در مجرای اجرای احکام کتاب و سنت دیدند اطاعتش کردند، هم امام و هم مأموم یکسره اهل دوزخ باشند! آری اگر در میان خاندان رسول خدا مردی پیدا شد که از جهات علم و فضل و تقوی و لیاقت زمامداری، از دیگران بهتر بود بدیهی است که او اولی و احقّ است و مردم خود بدون هیچ اکراه و اجباری به او روی خواهند آورد زیرا در سرشت و طینت و نفس و روح مردم همواره احترام به رسول دین و پیغمبر آئین و خاندان او قوی است. از این‌ روست که می ‌بینیم در تاریخ اسلام هر گاه مردی از خاندان رسول خدا – ولو اینکه انتسابش فاقد حقیقت بوده – خروج می‌ کرد، مردم مسلمان اطراف او را گرفته و با خلفاء و زمامداران وقت به جنگ و کارشکنی می ‌پرداختند چنانکه صدها نفر از خاندان علی -عليه السلام- و خاندان جعفر به این نام قیام کرده و مزاحم خلفای بنی ‌امیه و بنی ‌عباس بوده ‌اند که در تاریخ اسلام ثبت و خصوصا کتاب مقاتل الطالبین متضمن داستان امامت آنان است، و همین امروز نیز اگر کسی از منسوبین و یا منتسبین به علی -عليه السلام- و فاطمه در میان مسلمانان برای احراز حکومت و زمامداری قیام نماید و لائق این مقام باشد اکثر مسلمین به سب ارادتی که به خاندان پیامبر -صلى الله عليه وسلم- دارند از او طرفداری خواهند کرد در حالی که حقائق تعالیم اسلام بر اکثر مسلمین مجهول است و ما امروز کمتر مسلمانی را می ‌بینیم که از معارف و احکام دین خود اطلاعی صحیح داشته باشد، زیرا مرور ایام و اعوام از پیدایش اسلام تا امروز و غرض و مرض ‌هایی که از دوست و دشمن در این باره ابراز شده و گرد و غبار اوهام و خرافات که در طول تاریخ بر چهرة نورانی اسلام نشسته است، سبب می‌ شود کمتر کسی بتواند به سادگی اسلام حقیقی را بشناسد، مگر اینکه توفیق إلهی او را دریابد.

)ذَلِكَ هُدَى اللَّهِ يَهْدِي بِهِ مَنْ يَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ.(                         (انعام / 88)

«این هدایت خداست که هر کس از بندگانش را بخواهد به آن هدایت می ‌کند».

و

)وَمَنْ يَهْدِ اللَّهُ فَهُوَ الْمُهْتَدِ(.                                                    (اسراء / 97)

«کسی هدایت یافته است که خداوند او را هدایت فرماید».

و اگر می ‌بینیم کسانی چون فقهاء سبعه در زمان حضرت سجاد -عليه السلام- و یا علمایی چون ابو حنیفه نعمان بن ثابت و مالک بن انس و محمد بن ادریس شافعی[15] و ابن ابی لیلی و ... در زمان حضرات باقر و صادق و کاظم – علیهم السلام  مورد توجه و علاقة مردم قرار گرفتند و مشهور شدند علت آن اولا فضل و دانش و تقوای آنان بوده و اگر کسی با دیدة انصاف به تواریخ معتبر مراجعه کند در می ‌یابد که آنان متقی  و دارای علم بسیار بوده ‌اند و طبعا چنین صفاتی را هر کس داشته باشد خواه و ناخواه مورد توجه مردم قرار گرفته و مشهور می ‌شود.

 

نظری به احاديث نص و ارزيابي آنها

 

بر مطلعین از تاریخ اسلام مخفی نیست که منصوصیت علی -عليه السلام- فقط مبتنی بر حدیث است و گرنه در کتاب خدا کمترین اشاره‌ ای به آن نیست و مهمترین آن احادیث، حدیث غدیر خم است که شرح آن گذشت و معلوم شد که آن حدیث هرگز معنای خلافت و امامت نداشته و اصلا به این معنی نیست. همچنین است احادیث «منزلت» و «اکل طیر مشوی» و «اعطا لواء» و «خاتم بخشی» و امثال آن، و کسی از شنوندگان این احادیث از رسول خدا در آن زمان، چنین معنائی را از آن استنباط نکردند و گرنه محال بود که از آن همه مؤمنین با اخلاق که ممدوح قرآن ‌اند، فرمان خدا و رسول را پشت سر انداخته، بدون هیچ داعیه‌ای از زر و زور که در نظر آن بزرگواران کمتر اثری داشت از علی -عليه السلام- به دیگری عدول کنند و چنانکه گفتیم اساسا این مدعی و مطلب با روح شریعت ابدی الهی مخالف است چنانکه شرح آن گذشت. لیکن در کتب شیعة امامیه علاوه بر احادیثی که در خصوص امامت منصوصة علی عليه السلام آمده احادیثی نیز وجود دارد که مبین آن است که رسول خدا به فرمان خدا ائمة اثنی عشر را یک به یک با نام و نشان معرفی کرده و جای عذری برای احدی باقی نگذاشته است. ما اینک آن احادیث را با متن و سند در این اوراق إن شاء الله می‌آوریم آنگاه از حیث ارزش سند و مضمون مورد تحقیق قرار می‌ دهیم تا ببینیم حقیقت چیست؟

 

حديث اول

 

مهمترین حدیثی که در معرفی ائمة اثنی عشر در کتب شیعه آمده است حدیث مشهور به حدیث لوح جابر است این حدیث به چند عبارت و چند طریق آمده که ما همگی را از نظر خوانندگان می ‌گذرانیم:

الف – در کتاب اکمال الدین[16] صدوق و نیز در کتاب عیون اخبار الرضا این حدیث با این سند آمده:

«حدثنا محمد بن ابراهیم بن اسحق الطالقانی قال: حدثنا الحسن ابن اسمعیل قال: حدثنا ابو عمرو سعید بن محمد بن نصر القطان قال: حدثنا عبید الله بن محمد السلمی قال: حدثنا محمد بن عبدالرحمن قال: حدثنا محمد بن سعید قال: حدثنا العباس ابی عمرو عن صدقه بن ابی موسی عن ابی نصره قال: لما احتضر ابو جعفر محمد بن علی الباقر -عليه السلام- عند الوفاة دعا بابنه الصادق فعهد إلیه عهداً فقال له اخوه زید بن علی: لو امتثلت فی بمثال الحسن والحسین -عليهما السلام- لرجوت ان لا تکون اتیت منکرا فقال: یا ابا الحسین ان الامانات لیست بالمثال ولا العهود بالرسوم وانما هی امور سابقه عن حجج الله تبارک وتعالی ثم دعا بجابر بن عبدالله فقال له : یا جابر حدثنا بما عاینت فی الصحیفة فقال له جابر : نعم یا أبا جعفر، دخلت علی مولاتی فاطمة -عليها السلام- لاهنّیها بمولود الحسن -عليه السلام- فاذا هی بصحیفة بیدها من درة بیضاء فقلت: یا سیدة النسوان ما هذا الصحیفة التی اراها معک؟ قالت : فیها أسماء الائمة من ولدی. فقلت لها: ناولینی لانظر فیها. قالت : یا جابر لو لا النهی، لکنت افعل لکنه نهی ان یمسها الا نبی او وصی او اهل بیت نبی ولکنه مأذون لک أن تنظر الی باطنها من ظاهرها. قال جابر: فقرأت فاذا فیها ابوالقاسم محمد بن عبدالله المصطفی أمّه آمنة بنت وهب، ابوالحسن علی بن ابی طالب المرتضی أمه فاطمة بنت اسد بن هاشم من عبد مناف، ابو محمد الحسن بن علی البر، ابو عبدالله الحسین بن علی التقی أمّهما فاطمة بنت محمد، ابو محمد علی بن الحسین العدل أمه شهربانویة بنت یزد جرد بن شاهنشاه، ابو جعفر محمد بن علی الباقر امه ام عبدالله بنت الحسن بن علی بن ابی طالب، ابو عبدالله جعفر بن محمد الصادق امه ام فروة بنت القاسم بن محمد بن ابی ‌بکر، ابو ابراهیم موسی بن جعفر الثقة امه جاریة اسمها حمیدة، ابو الحسن علی بن موسی الرضا امة جاریة اسمها نجمة، ابو جعفر محمد بن علی الزکی امه جاریة اسمها خیزران، ابو الحسن علی بن محمد الامین امه جاریة اسمها سوسن، ابو محمد الحسن بن علی الرفیق امه جاریة  اسمها سمانة و تکنی بام الحسن، ابوالقاسم محمد بن الحسن هو حجة الله علی خلقه القائم امه جاریة اسمها نرجس، صلوات الله علیهم اجمعین».

مضمون حدیث این است که چون حضرت باقر -عليه السلام- محتضر شد در هنگام فوت خود پسرش حضرت صادق را خواست و عهد امامت را به او سپرد برادرش زید بن علی بن الحسین به او گفت: اگر همان گونه که امام حسن -عليه السلام- امامت را به برادرش حسین -عليه السلام- بن علی واگذار کرد تو نیز چنین می کردی گمان می ‌کنم کار بدی نکرده بودی (یعنی زید می ‌خواست که امامت را حضرت باقر به او واگذارد) حضرت باقر به او فرمود: ای ابو الحسین امانات چون بخشش مال و اموال نیست که هر کس به هر که بخواهد بدهد و عهود الهی چون رسوم نیست که هر کس هر چه خواهد بکند اینها اموری است با سابقه از طرف حجت ‌های خدا آنگاه برای اقناع واسکات زید جابر بن عبدالله را خواست و فرمود: ای جابر آنچه را در صحیفه به چشم خود دیده‌ ای برای ما بیان کن، جابر عرض کرد آری ای ابو جعفر من وارد شدم بر بانوی بزرگوار خود فاطمه علیها السلام تا او را به ولادت حسن تهنیت و مبارکباد گویم ناگاه صحیفه ‌ای در دست آن حضرت دیدم از درّ سفید، گفتم : ای بی ‌بی زنان جهان، این صحیفه که با شما می ‌بینم چیست؟ فرمود در آن اسماء امامان از فرزندان من است، عرض کردم آن را به من بدهید تا ببینم، فرمود : ای جابر اگر نهی نبود این کار را می‌ کردم لیکن نهی شده است از اینکه کسی آن را به دست بگیرد مگر کسی که پیغمبر یا وصی پیغمبر یا از خاندان پیغمبر باشد، لیکن تو مأذونی که از روی آن ببینی که در آن چیست، جابر گفت: من آن را خواندم که نوشته بود: محمد مصطفی که مادرش آمنه است و همچنین نام دوازده امام با نام مادران آن را ... الخ.[17]

نخست لازم است سند این حدیث مورد رسیدگی قرار گیرد، سپس متن و مضمون آن را مورد بررسی قرار می ‌دهیم، انشاء الله تعالی.

بررسی سند حديث – هیچ یک از روات این حدیث از سعید بن محمد بن نصر القطان تا ابو نصره نامی در کتب رجال ندارند و معلوم نیست صدوق این راویان را از کجا آورده و از که گرفته و این روایت را از کجا کشف کرده است؟!! اما در حاشیة کتاب اکمال الدین نوشته شده ابو بصره و اگر ابو بصره باشد محمد بن قیس اسدی است که شهید ثانی او را در کتاب الدرایه ضعیف شمرده و فرموده است: «کلما کان فیه محمد بن قیس عن ابی جعفر فهو مردود»! هر روایتی که از محمد بن قیس از ابی جعفر باشد مردود است! اما یقینا او محمد بن قیس نیست و اگر او باشد از قول او چنین دروغی بافته ‌اند و نیز در حاشیة همین کتاب گفته است اگر ابو بصره باشد اسم او حمیل (به ضم حاء) و به هر حال مجهول است. و اصلا خود حدیث به قدر رسوا است که ما هیچ گونه احتیاجی به صحت و سقم حدیث از جهت رجال آن نداریم، و حاشیه نویس هم هر چه نوشته بی ‌پایه و اساس است و اگر متن حدیث درست بود، سندش هر چه باشد گوباش. اینک به متن حدیث توجه می ‌کنیم:

بررسی متن و مضمون حديث – ابو بصره یا ابو بصر که هر که باشد مجهول و بی‌ نام و نشان است گفته است : «لما احتضر ابو جعفر محمد بن علی الباقر عند الوفاه» (احتضار و وفات حضرت امام محمد باقر بر طبق تمام تواریخ از سال 114 تا سال 118 است)[18] و فاصلة بین وفات حضرت باقر -عليه السلام- و جابر بن عبدالله حد متوسط چهل سال است و کمتر نیست. کسی به حدیث ساز کذّاب نگفته هنگامی که حضرت ابو جعفر محمد باقر محتضر بود، جابر کجا بود که تو از قول او حدیث لوح را آوردی و اثبات امامت اثنی عشر با نام و نشان پدر و مادر کردی؟ جابر که چهل سال قبل از احتضار حضرت باقر از دنیا رفته چگونه آمد و زید بن علی را به امامت حضرت صادق قانع کرد؟!

اینک برویم سراغ زید، شیخ طوسی در رجال خود (ص 195) فرموده: «قتل سنه احدی و عشرین و مائه وله اثنتان و اربعون سنة» : او سال 121 و در سن 42 سالگی کشته شد در این صورت آن جناب در سال 79 یا 80 متولد شده زیرا در سال 121 شهید شده در حالی که چهل و دو ساله بوده در تهذیب تاریخ ابن عساکر ج 6 (ص 18) زید ابن علی بن الحسین در سال 78 یعنی چهار سال یا حد اقل یک سال بعد از فوت جابر متولد شده و سید علی خان شوشتری در شرح صحیفة سجادیه تولد او را در سال 75 آورده است یعنی یک سال بعد از فوت جابر، پس زید بن علی بن الحسین در کجا بوده که جابر در سال 114 یا سال 117 در حالی که خود در سال 74 فوت کرده برای اقناع و اسکات او آمده است؟!!

به فرمودة شهید ثانی رسواترین حدیث آن است که تاریخ آن را رسوا کند. اما چیزی که به راستی مایة شگفتی است این که همین حدیث رسوا را بسیاری از علمای شیعه در اثبات امامت و نص بر ائمة اثنی عشر آورده ‌اند و متأسفانه متعرض و متذکر این عیب بزرگ نشده و تعصب و یا حب تقلید، مانع ابراز حق گردیده است! و صدوق در کتاب اکمال الدین عیبی که بر این حدیث گرفته است آن است که نوشته: «قال مصنف هذا الکتاب جاء هذا الحدیث هکذا بتسمیه القائم و الذی اذهب الیه ما روی فی النهی عن تسمیه القائم» : عیب این حدیث آن است که نام حضرت قائم محمد بن الحسن آمده و من عقیده ‌ام این است که از بردن نام حضرت قائم نهی شده است!

واقعا عجیب نیست که بنا به مثل مشهور ایشان تارموی را می ‌بیند اما منار و کوه را نمی ‌بیند؟!

البته معایب این روایت بسیار است اما چون به لحاظ تاریخی بسیار رسوا بود، آن را بر عیوب دیگر مقدم داشتیم و اینک برخی از عیوب فراوان آن را نیز ذکر می‌کنیم:

اولا : در این حدیث جابر گفته من برای تهنیت و مبارک باد تولد حسن، خدمت حضرت فاطمه رفتم اما در آن زمان مرسوم نبوده که مسلمانان برای تهنیت مولودی به خانة مادر فرزند بروند.

ثانیا : بر فرض آنکه چنین رسم بوده جوانی چون جابر بن عبدالله که در آن موقع سنش از 16 یا 17 سال تجاوز نمی ‌کرد و چون در سنة سوم هجرت حضرت حسن متولد شد جابر هنوز ازدواج نکرده و اعزب بود زیرا جابر پس از فوت پدرش عبدالله ابن حزام که در جنگ احد در سال سوم هجرت شهید شد یعنی همان سال تولد امام حسن با زنی بیوه ازدواج کرده و نمی ‌توانست تنها به خانة فاطمة زهرا -عليه السلام- برود و متن روایت می‌ رساند که او تنها بوده و کسی در این وقت با او نبوده است.

ثالثا : لازمة دیدن و خواندن چنین لوحی که در دست حضرت فاطمه -عليها السلام- بوده آن است که او از خیلی نزدیک آن لوح را دیده و خوانده باشد و چنین اتفاقی جدا بعید است که حضرت زهرا -عليها السلام- که می ‌فرمود بهتر است هیچ مردی زن نامحرم و هیچ زنی مرد نامحرم را نبیند اجازه دهد که جابر آنقدر به او نزدیک شود که بتواند آن لوح را در دست آن حضرت بخواند.

رابعا : در این حدیث اسماء مادران ائمه را غالبا اشتباه گفته مثلا در لوحی که از همین جابر در کتاب اثبات الوصیه آمده نام مادر حضرت علی بن الحسین جهان شاه است و در اینجا شهر بانو است و نام مادر حضرت امام رضا تکتم و در این جا نجمه است و همچنین اسماء دیگران!

خامسا : حضرت فاطمه علیها السلام در این حدیث فرموده : در این لوح نام امامان از فرزندان من است و در عین حال نام پیغمبر و علی نیز در آن است و آن حضرت مادر آنان نیست! و عیب ‌های دیگری نیز در آن هست اما همین اندازه برای آنکه به وضوح و روشنی ببینیم و بدانیم که این حدیث از اکذب اکاذیبی است که در مورد امامت منصوصه ساخته ‌اند، کافی است )وَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرَى عَلَى اللَّهِ كَذِباً(. خدا نیامرزد کاذبان و جاعلان و تفرقه افکنانی را که با جعل این گونه احادیث ملت اسلام را به تفرقه و پریشانی افکنده ‌اند.

حديث دوم

 

حدیثی دیگر که در آن نام ائمة اثنی عشر آمده و همان حدیث لوح است که در کتاب اکمال الدین و عیون اخبار الرضا و کافی کلینی[19] بدین سند است و ما آن را از اکمال الدین نقل می‌ کنیم :

«حدثنا ابی ومحمد بن الحسن قالا: حدثنا سعد بن عبدالله وعبدالله بن جعفر الحمیری جمیعا عن ابی الخیر صالح بن ابی حماد و الحسن بن ظریف جمیعا عن بکر بن صالح عن عبدالرحمن بن سالم عن ابی بصیر عن ابی عبدالله –عليه السلام- قال: قال ابی -عليه السلام- لجابر بن عبدالله الانصاری ان لی الیک حاجه فمتی یخف علیک ان اخلوبک و اسالک عنها؟ قال جابر: فی ای الاوقات شئت جئنی فخلی به ابو جعفر -عليه السلام- فقال له: یا جابر، اخبرنی من اللوح الذی رایته فی ید امی فاطمه بنت رسول الله -صلى الله عليه وسلم- و ما اخبرتک به ان فی ذلک اللوح مکتوبا قال جابر: اشهد بالله انی لما دخلت علی امک فاطمة فی حیاة رسول الله -صلى الله عليه وسلم- أهنیها بولادة الحسن، فرایت فی یدها لوحا اخضر ظننت انه من الزّمرد ورایت فیه کتابا ابیض شبیها بنور الشمس فقلت لها: بابی انت وامی یا بنت رسول الله ما هذا اللوح؟ فقالت: هذا و الله لوح أهداه الله جل جلاله الی رسول -صلى الله عليه وسلم- فیه اسم ابی وبعلی واسم ابنی واسماء الاوصیاء من ولدی فاعطانیه ابی لیسرنی بذلک قال جابر: فاعطتنیه امک فاطمه -عليه السلام- فقراته و انتسخته! [استنسخته] فقال ابی: یا جابر هل لک ان تعرضه علی قال: نعم، فمشی معه ابی -عليه السلام- حتی انتهی الی منزل جابر، فاخرج الی ابی صحیفة من ورق فقال له: یا جابر انظر فی کتابک لاقرأه علیک فنظر جابر فی نسخته فقرأه علیه ابي -عليه السلام- فوالله ما خالف حرف حرفا. قال جابر: اشهد بالله انی هکذا رایته فی اللوح مکتوبا».

بسم الله الرحمن الرحیم

هذا الکتاب من الله العزیز الحکیم لمحمد نوره وسفیره وحجابه (!!) ودلیله، نزل به الروح الامین من عند رب العالمین عظم یا محمد اسمائی واشکر نعمائی ولا تجحد آلائی انی انا الله لا اله الا انا قاصم الجبارین ومذلّ الظالمین [مدیل المظلومین] ومبیر المستکبرین ودیان یوم الدین انی انا الله لا اله الا انا فمن رجا غیر فضلی او خاف غیر عدلی (!!) عذبته عذابا لا اعذبه احدا من العالمین فایای فاعبد وعلّی فتوکّل، انی لم ابعث نبیا فاکملت ایامه وانقضت مدته الا جعلت له وصیا وانی فضلتک علی الانبیاء وفضلت وصیک علی الاوصیاء و اکرمتک بشبلیک الحسن و الحسین و جعلت حسنا معدن علمی بعد انقضاء مده ابیه و جعلت حسینا خازن وحیی (؟!!) و اکرمته بالشهاده و ختمت له بالسعاده، فهو افضل من استشهد وارفع الشهداء درجه جعلت کلمتی التمامه معه والحجة البالغة عنده بعترته اثیب و اعاقب اولهم سید العابدین و زین الاولیاء الماضین وابنه سمیّ جدّه المحمود محمد الباقر لعلمی و المعدن لحکمتی سیهلک المرتابون فی جعفر الراد علیه کالراد علیّ حقّ القول منی لاکرمن مثوی جعفر ولاسرنه فی اولیائه و اشیاعه وانصاره [اتیحت بعده موسی فتنه عمیاء حندس لان خیط فرضی] وانتخبت بعده موسی وانتخبت بعده فتاه لان حفظه فرض لاینقطع وحجتی لا تخفی وان اولیائی لاینقطعوا ابدا [ان اولیائی یسقون بالکاس الاوفی] الا فمن جحد واحدا منهم فقد جحد نعمتی ومن غیّر آیة من الکتابی(!!)[20] فقد افتری علیّ وویل للمفترین الجاحدین عند انقضاء مده عبدی موسی و حبیبی و خیرتی ان المکذب بالثامن مکذب بکل اولیائی وعلی ولیی وناصری ومن اضع علیه اعباء النبوة (؟!!) وامنحه بالاضطلاع یقتله عفریت مستکبر یدفن بالمدینة التی بناها العبد الصالح ذو القرنین الی جنب شر خلقی، حق القول منی لاقرن عینه بمحمد ابنه وخلیفته من بعده فهو وارث علمی ومعدن حکمتی وموضع سری وحجتی علی خلقی وجعلت الجنة مثواه وشفّعته فی سبعین من اهل بیته کلهم قد استحقوا النار و اختم بالسعاده لابنه علی ولیی و ناصری والشاهد فی خلقی و امینی علی وحیی (؟!!) اخرج منه الداعی الی سبیلی والخازن لعلمی (!) الحسن ثم اکمل ذلک با بنه رحمه للعالمین علیه کمال موسی وبهاء عیسی وصبر ایوب سیذل اولیائی فی زمانه ویتهادون رؤسهم کما تهادی رؤس الترک والدیلم فیقتلون و یحرقون ویکونون خائفین مرعوبین وجلین تصبغ الارض من دمائهم و [یفشوا] ینشأ الویل والرنین فی نسائهم، اولئک اولیائی حقا، بهم ادفع کل فتنه عمیاء حندس وبهم اکشف الزلازل وارفع القیود [الآصار] والأغلال اولئک علیهم صلوات من ربهم ورحمة واولئک هم المهتدون قال عبدالرحمن بن سالم قال ابو بصیر: لو لم تسمع فی دهرک الا هذا الحدیث لکفاک، فصنه الا عن اهله»[21]

بررسی سند حديث – در سند این حدیث ما را  به راویان نزدیک به معصوم که اتفاقا همة آنها ضعیف ‌اند کاری نداریم، هر چند بکر بن صالح را طبق نقل تنقیح المقال ج 1 (ص 178) جماعتی تضعیف کرده ‌اند و به فرمودة ابن الغضائری بکر بن صالح جدا ضعیف و کثیر التفرد به غرائب و رجال نجاشی (ص 84) نیز او را ضعیف دانسته و علامة حلی در خلاصه (ص 207) او را در قسم د

صفحه نخست
پست الکترونیک
آرشیو مطالب
عناوین مطالب وبلاگ

اردیبهشت ۱۳۹۱
فروردین ۱۳۹۱
بهمن ۱۳۹۰
دی ۱۳۹۰
آذر ۱۳۹۰
شهریور ۱۳۹۰
آرشيو

مقدمه
بعضی از اهل بیت رض که اسماْ اصحاب کرام رض را داشتن
چرا اهل تشیع ادعا میکنند حضرت فاطمه رض شهید شده اس
حفصه فاروق
چرا اصحاب رسول الله ص را دوست داریم
ابوبکرصدیق درمیدانهای جهاد
امیرالمومنین عمربن خطاب رضی الله عنه
حضرت عثمان ذی النورین رضی الله عنه
حضرت علی مرتضی رضی الله عنه
ام المومنیین عایشه صدیقه رضی الله عنها
امهات المومنیین رضی الله عنهم
اهل تشیع از قران میترسد
بیعت علی رض با خلفای ثلاثه رضوان الله علیهم
اصحاب از نظر حضرت علی رضی الله عنه
وحدت وشفقت بین اصحاب واهلبیت رضوان الله علیهم
دلایل عدالت صحابه در قران
حضرت علی رض واهل شام
حضرت علی رض ویارانش
امامت
عصمت
قران کریم از دیدگاه حضرت علی رض
سنت نبوی از دیدگاه حضرت علی رض
دعا از دیدگاه حضرت علی رض
عبادت از دیدگاه حضرت علی رض
صحابه
چندموضوع پراکنده از دیدگاه حضرت علی رض
خاتمه
سیری درنهج البلاغه
هدف از سب و لعن
ده وسیله برای یاری دادن رسول الله ص
عمرو بن عاص رض
سوالاتی که باعث هدایت جوانان شیعه شدند
تشیع و معتقدات ان
مناظره امام جعفرصادق با یک رافضی
تارک نماز
سوره دروغین ولایت
سوال وجوابهای در مورد شیعیان اثناعشری
دفاع از ال واصحاب پیامبر صلی الله علیه وسلم
موقف اهلسنت درباره مشاجرات بین اصحاب رسول الله ص
دشمنی کردن با خلفای راشدین وامامان هدایت یافته
رئوس عقايد اهلسنت
مقدمه ای بر حزب گرای وتفرق
محبت رسول الله ص بین اتباع وابتداع
بهائيت و عقايدشان
تبرك جستن به درخت وسنگ وحکم افرادی چنیین میکنند
هفتاد و پنچ نصیحت برای جوانان
عزت مسلمین کجاست
عقیده اهلسنت در مورد شفاعت
غدیر خم از دیدگاه اهلسنت
گفتاری با حق جویان شیعه
شاهراه اتحاد(بررسی نصوص امامت)
الفوس پاسخ عقلی جلد اول
الفوس پاسخ عقلی جلد دوم
عقیده اهلسنت وجماعت
سیدالشهدا حسین بن علی رضی الله عنهما
سرداب (وفات حضرت فاطمه رضی الله عنها)
شمشیر بران بر اشراک وبدعات دوران
صحابه از دیدگاه قران و اهلبیت
اثبات ازدواج حضرت عمر رض با ام کلثوم بنت علی رض
عبدالله بن جحش رضی الله عنه
داستان اسلام اوردن عکرمه رض بن ابوجهل
عمرو بن جموح رضی الله عنه
عبدالله بن حذافه السهمی رضی الله عنه
حضرت ابوهریره رض راوی خستگی ناپذیر
ابوموسی الاشعری رضی الله عنه
حکایت اسلام اوردن ابودرداء وعملكرى ابن رواحه
دعوت مصعب بن عمیر رض واسلام اوردن اسید بن حضیر
ابوایوب انصاری رضی الله عنه
ثمامه بن اثال رضی الله عنه
داستان اسلام اوردن ثقیف اهل طائف
حضرت حسين بن علي رضي الله عنهما
حسن بن علي رضي الله عنهما
اسلام اوردن وشهادت حضرت حمزه رضي الله عنه
خالد بن وليد رضي الله عنه
سميه دختر خياط رضی الله عنها
سعید بن عامر جمحی رضی الله عنه
اسلام اوردن سهیل بن عمرو وشهادتش به نرمخویی پیامبر
داستان اسلام اوردن صفوان بن امیه رضی الله عنه
طلحه بن عبیدالله رضی الله عنه
چرا حضرت علی رضی الله عنه سکوت کرد
قران وصحابه
محمد ص پیامبری جاودانه
داستان تهمت به عایشه رضی الله عنها
ایا اصحاب رسول الله ص منافق بودند
پاکی ام المومنین عایشه رضی الله عنها
تحقیقی علمی پیرامون حدیث قرطاس
یاری جستن از حضرت زهرا وائمه يا ازخالق انها
ایا ابوبکروعمر وعثمان با سنت پیامبر ص مخالف بودند
داستان دردناک درمورد دختری هدایت یافته
خدایا:
کامنتهای استاد سجاد در سنی نیوز
اولینهای اصحاب پیامبر ص
علی رض یا شیعه
قران من شرمنده توام
تفاوت دیدگاه سنی وشیعه درموردحضرت علی رض
دفاع مداحان وسکوت علمای دین
نتایج صلح بین حسن ومعاویه رضی الله عنه
بحثی پیرامون اصحاب رض
مقام صحابه در نصوص قران کریم
لعن صحابه تطابق ان باقران
کلام بزرگان اهلسنت در خصوص اهلبیت رسوالله ص
فضایل اهلبیت به استناد کتاب وسنت
کامنتهای استاد سجاد درسنی نیوز
ارزشهای والای که صحابه رض براساس ان تربیت شدند
اموزه های ایمانی اصحاب و اهلبیت
تشیع وچالش مردم سالاری
بمن باز گویند شعری از مفتی زاده رح
حقیقت تصوف
سرخاب وسفیداب
داستان سنی شدن یک شیعه متعصب
نصیحت پدرشیعه به پسرش
نگاهی در شخصیت ابوبکر رض در پرتوی ایات
کامنتهای استادسجاد در سنی نیوز
خلافت و انتخاب
استاد سجاد
عقیده امامت شیعه ساختگی است
روایات ساختگی کافی
شیعه میگوید.....
اهانت شیعیان به خود اهلبیت
بیزاری اهلبیت از شیعیان
زبان دارازی شیعیان برانبیاء ع
زبان درازی شیعیان برپیامبر ص
مخالفت شیعیان با اهلبیت رض
ویرانگریها ونیرنگهای شیعه
موضع اهلبیت راجع به ابوبکر صدیق رض
کاسه داغتر از اش
حکومت صفویان
شیعه وسنت
ابتدای ادعای تحریف قران
چرا سنیها پارامیشویند وشیعیان مسح میکنند
سجادیه
سجادیه
ایامیدانید
من اهلسنتم
پیامبر وامام بایدالگوباشد
سوالات
خالدبن ولید شمشیر برهنه خدا
صحابی رضی الله عنهم کیست
اعتراف به عظمت قران
بیاییدمثل ما شوید
ولایت چیست ولی کیست
قران کتابی شگفت انگیز
اثبات وجود خدا
اندرزهای ارزشمند لقمان به پسرش
کوهنورد
ابوبکر رض اولین جانشین پیامبر ص
ازنیرنگهای داعیین مسیحیت باخبرشوید
داستان مرا بخوان وعبرت بگیر